Blogs

De afgelopen weken viel mij op dat er veel te doen is over de informatievoorziening bij incidenten. Als het gaat om fysieke veiligheid zie ik dat we kansen laten liggen om rampen te voorkomen, dan wel om effecten van ongevallen zo veel mogelijk te beperken. Ik zoom in op het onderliggende wegennet en het vervoer van gevaarlijke stoffen hierover, want wat daar gebeurt stemt mij diep droevig.

De veiligheidsadviseur gevaarlijke stoffen draagt een grote verantwoordelijkheid. Leest u paragraaf 1.8.3 van het ADR er maar eens op na! En dat hij /zij die verantwoordelijkheid met verve draagt, blijkt wel uit het hoge veiligheidsniveau dat Nederland kent op het gebied van omgang met gevaarlijke stoffen. Daar mogen alle veiligheidsadviseurs best trots op zijn!

Je hoort het nogal eens: we moeten leren van incidenten. Tal van symposia en workshops hebben deze titel of een variant hierop. Of het nu gaat om veiligheid in de bouw, brandweerinzetten of … het vervoer van gevaarlijke stoffen.

Met de allesverzengende hitte van de vorige week en de zomervakantie van enkele weken geleden achter de rug storten we ons allen weer op ons werk. Werk dat in Nederland onderbroken wordt door een lunchpauze (van een half uurtje rond 12.00 uur). In zuidelijke landen zoals Italië en Frankrijk (waar ik mijn zomervakantie heb doorgebracht) wordt deze pauze grondiger aangepakt: de siësta. Van circa 13.00 tot 16.00 uur wordt er amper gewerkt. Ik moet erkennen: ik heb hier sinds mijn zomervakantie met temperaturen boven de 35 °C - dag in dag uit - (meer) begrip voor gekregen.

Het Basisnet vervoer gevaarlijke stoffen heeft de laatste maanden veel aandacht gekregen in de (lokale) media en in de Tweede Kamer. In de kern betreft de aandacht de risicoplafonds voor het spoorvervoer, maar dat communiceert niet makkelijk in 144 tekens of in krantenkoppen. Dus beperkt men zich tot ferme korte uitspraken en(dis)kwalificaties.